Na een grote bak koffie was het weer tijd om aan de slag te gaan. Nog half gaar van het weekend toch de moed weten te verzamelen om richting school te gaan.

Zaterdag was te diep in het glaasje gekeken een redelijk bescheiden omschrijving. Door alle gezelligheid ben ik mee gevoerd naar een wazige avond. Door de alle drank zijn mijn herinneringen van die avond ook niet geheel compleet meer.

Ach, voor een keertje moet het kunnen. Maar voor mij hoeft dit niet elk weekend. Ik was zondag ook echt een vaatdoekje. Zoals ze zeggen: ‘savonds een vent, ‘sochtends een dweil. Ik ben een redelijke dieren vriend maar die kater van zondag mocht van mij toch echt wel buiten blijven.

Nu maar eens kijken wat de wereld deze week in petto heeft.

Het is de week van de criminelen. Het proces van de kinderverkrachter en ook die van de massa moordenaar zijn van start gegaan. En zoals gewoonlijk word er onschuld en vrijspraak geëist door de verdediging. Het geen wat ik in deze situaties toch een beetje onbegrijpelijk vind. Beide zaken zijn zo duidelijk dat de conclusie niet anders kan zijn dan schuldig.

Ik weet zelf ook niet wat ik erger vind. Het nemen van 77 mensenlevens of het misbruiken van 67 kinderen. Beide daden vind ik verwerpelijk en bruisen in tegen al mijn normen en waarden. Nu hopen dat het rechtssysteem zijn werk doet. Ook al is mijn vertrouwen hierin niet echt hoog.

Terwijl dit in de rechtbank zich afspeelt is er in het Catshuis een heel ander verhaal bezig.

Daar zit de regering al weken te discussiëren over de bezuinigingen die er moeten komen. Ik betwijfel ten zeerste of er na al die tijd nog wat nuttigs uit gaat komen. Want als je na al die tijd er niet uit komt is het dan niet tijd voor een andere aanpak? Ik snap wel dat het fijn is om daar te discussiëren. Mooi huis, lekker bedje, gratis eten, gratis drinken, personeel dat alles voor je doet en daar ook nog voor betaald krijgen. Het enige wat je hier voor hoeft te doen ik met elkaar te praten.                                                                                       Vraag me toch af hoeveel dit grapje de belastingbetaler kost inmiddels. Straks moeten ze nog meer bezuinigen om de kosten van die weken Catshuis te dekken. Niet echt iets waar ik op zit te wachten, het leven is al duur genoeg.

Om deze week compleet te maken hebben we stichting Brein. Na een ruime 2 jaar gaat het gedoe om The Pirate bay gewoon door.  Nu is het gezeur dat mensen ondanks de afsluiting van de internet provider nog gewoon naar de site kunnen. Het zij via een omweg. De afsluiting vanuit de providers is zo ie zo al een rare beslissing geweest. Ik zie het zo als je een plaats hebt waar volgens jou veel criminelen komen dan probeer je toch die criminelen aan te pakken. Maar Brein sluit de weg naar die plaats af. Ter illustratie in de lokale supermarkt komen veel criminelen en om dit op te lossen sluit de politie wegen af die hiernaar toe gaan. Lekker logisch weer. Dit is los van het feit of het daadwerkelijk criminelen zijn. Dat is een andere discussie.                                                                       Die discussie zou ik met alle liefde voeren en dan lekker betaald in het Catshuis.

Het is weer tijd om verder te gaan met de dag.

Tot de volgende keer maar weer.

Fijne dag nog.

Na een lang weekend is het weer tijd om aan de slag te gaan.  Ik ben zelf wel voorstander van om het weekend permanet met een dag te verlengen. Wie niet?

Het zou alleen dan wel betekenen dat de rest van de dagen harder gewerkt moet worden.

Het was weer een weekend vol familie verplichtingen. Het geen wat in mijn situatie niet altijd even gezellig is. Het paasontbijt op zondag ochtend was ook niet echt meest geslaagde plan. Bijna iedereen in de familie had de dag daarvoor wel een feest.               Met als resultaat een totaal brakke familie aan de tafel. Het voordeel was wel weer dat iedereen te brak was voor ruzie

Met pasen achter de rug kruipt de zomer ook steeds dichter bij. Ik kan niet wachten tot het sombere weer plaats maakt voor de warmte van de zon.                                                 Nog even volhouden. Het duurt niet lang meer.

Het gelukt des levens zit in de kleine dingen. Het maakt niet uit hoe rijk je bent als je niet kan genieten heb je uiteindelijk er niks aan.

De zon in je gezicht, de natuur die tot bloei komt. Het zijn de wonderen in de wereld die wij als vanzelf sprekend zien. Maar als je eens de tijd neemt om stil te staan bij wat er allemaal om je heen gebeurt zul je zien dat het eigenlijk allemaal kleine wonderen zijn.

Het extra lange weekend heeft mij tijd gegeven om na te denken.  Te denken over het leven en over mijzelf.                                                                                                              Ik vroeg me af waarom ik eigenlijk blog. Voor wie doe ik het?  Wie leest het? Wat voor nut heeft het?

Na een lui middagje met een kop thee naast mij, pen en papier voor mij kwam ik tot deze conclusie.

Het is eigenlijk een schreeuw in de verte. Ik vertel mijn verhaal en luister of er iemand reageerd.                                                                                                                               Het is geen schreeuw om aandacht. Al lijkt het daar soms wel op.                                         Het is iets wat wij allemaal doen. Het vertelen van je verhaal. De uitlaatklep van je leven.

De een duikt de kroeg in, de ander praat met vrienden of familie en ik maak een blog. Eigenlijk maakt het mij niet uit wie het leest. Maar zo kan ik mijn spreekwoordelijke ei kwijt. Een manier om de dagelijkse werkelijkheid te kunnen verwerken.                                         De mooie momenten maar ook de minder mooie momenten.                                         Soms is het leven mooi, soms is het leven somber. Zonder licht is er geen duister.

Wat doe jij? Hoe ga jij om met verdriet, woede maar ook met blijdschap en geluk?

Het dagelijksleven zit vol met verplichtingen en verantwoordelijkheden. We zijn altijd wel druk met iets. Maar vergeten wij hierdoor niet het belangrijkste wat er is? Onszelf?         We rennen, vliegen, vallen, staan weer op en gaan door. Maar als ik om mij heen kijk lijkt het wel of wij ook ons zelf voorbij rennen. Vergeten wat belangrijk is in het leven.  Als ik je vraag wat is voor jouw het belangrijkste in je leven? Wat is dan je antwoord?

Mijn antwoord is geluk. Ik kan niet uitleggen wat geluk is. Dat kan niemand. Het is voor iedereen anders. Denk eens na wat maakt jouw echt gelukkig?

Met deze vraag ga ik jullie weer verlaten.                                                                            Weer door met de dagelijkse dingen.

Een hele fijne dag nog en tot de volgende keer.

Goede middag allemaal.

Om met het overduidelijke te beginnen het is lente. Nederland is weer ontwaakt uit de diepe winterslaap.

De terrasjes zitten vol en de straten zijn weer bezaaid met mensen.

Het moment om eens te kijken of de kleding van vorig jaar nog past. En niet te vergeten de grote voorjaarsschoonmaak.

Maar voor mij zelf geen grote schoonmaak. Ik kan me er niet toe zetten om de hele dag binnen te zitten en schoon te maken als er buiten het zonnetje warm groet.

Helaas kan niet iedereen genieten van de zon. Helaas helaas gaat het werk gewoon door. En de mensen met pollen allergieën zullen ook niet altijd even blij zijn.                                  Zelf ben ik genoodzaakt merendeel van deze dagen ook binnen door te brengen. School gaat ook gewoon door.

Maar als je er over na denkt is het zo slecht ook weer niet om binnen te zitten. Het zorgt er voor dat de momenten dat je buiten kan genieten nog bijzonderder worden.                 Zoals ze zeggen zonder duister geen licht.

En vandaag baal ik dat ik binnen zit maar het kan altijd erger.                                                 Je zou maar NS medewerker zijn.

Ik blijf mij verbazen over wat er allemaal mis kan gaan bij de NS.                                         In de ochtendspits al het trein verkeer in de Randstad plat.

Met heel veel gedoe en een ongelofelijke lange reistijd mag ik van geluk spreken dat ik mijn tentamen nog heb gehaald. De timing van deze storing kon ook niet erger. Voor een groot deel van de studenten is het namelijk tentamen periode. De dagen dat te laat komen geen optie is.

Mijn medeleven aan alle studenten die nu een tentamen moeten herkansen of een vak niet hebben gehaald.

Laten wij met zijn alle hopen dat dit een eenmalig iets was. Ik heb er een hard hoofd in. Maar zonder hoop ben je nergens.

Daarnaast ben ik ook blij dat ik momenteel niet in het kabinet zit.

Door het opstappen van Brinkman van de PVV staat de al erg gammele constructie nog meer te wankelen. De oppositie schreeuwt om nieuwe verkiezingen en de druk op een goede oplossing is enorm. Soms lijkt het daar echt op een kleuterklas.

Maar dit alles leg ik voor vandaag naast mij neer.

Ik heb vanmiddag een paar uurtjes over en die ga ik door brengen in de zon.                         Even een momentje niks en de zorgen des levens naast mij neer leggen.

Veel plezier in de zon vandaag.                                                                                        Mocht dit niet mogelijk zijn veel sterkte binnen en wanhoop niet de lente is net begonnen

Deze site geeft je een kijkje in mijn hoofd.

Je vind hier de verschillende verhalen die in mijn hoofd heb. Dit zijn veel al ruwe versies maar die wilde ik jullie niet onthouden. Laat gerust je feedback achter.

Daarnaast vind je hier mijn regelmatige blog. Dit gaat over echt van alles. Van politiek tot de busreis.

Tot slot. Voor mij is het nog niet geheel duidelijk hoe het allemaal werkt op de site. Vandaar dat mijn blog een beetje rommelig is en niet op volgorde staat.                                               Hopelijk is dit zo spoedig mogelijk verholpen en klopt het allemaa weer.

Veel plezier met lezen

Laurens Bank